Αυτά που δεν θα σου πουν ποτέ οι γονείς σου 1

Σαν γονιός, καθημερινά καλείσαι να παίρνεις αποφάσεις για το καλό του παιδιού σου. Αυτό με δίδαξε η χμ πολύμηνη εμπειρία μου σε αυτή τη θέση, (εδώ ο τόνος της φωνής γίνεται πιο μπάσος) θέση στην οποία κάθε άνδρας έρχεται κάποια στιγμή της ζωής του -άλλοι ηθελημένα και άλλοι όχι.

Σαν γονιός λοιπόν και σαν άνδρας έδωσα τη συναίνεσή μου στην ιδέα της λατρεμένης μου συζύγου και μάνα να πάμε το μωρό στο κολυμβητήριο. Πριν βιαστείτε να γουρλώσετε τα μάτια, να σας πληροφορήσω ότι (όπως μου είπε η *Αθηνά* μου) τα προγράμματα κολύμβησης για βρέφη ξεκινούν από 6 μηνών και βοηθούν το παιδάκι να εξοικειώνεται με το νερό, να μαθαίνει μερικές βασικές αρχές στο κολύμπι και άλλα τέτοια. Για κάποιους γονιούς βέβαια είναι και ένας εύκολος τρόπος να ξεκατσικωθεί το παιδί τους για μια ώρα μέσα στην πισίνα και μετά να το πάρουν πτώμα και αφού του σκουπίσουν τους αφρούς από το στόμα, να το βάλουν γαληνεμένο για ύπνο.

Εν πάσει περιπτώσει, επειδή και οι δύο θέλαμε την εμπειρία, μοιράσαμε τα δύο μαθήματα στα δύο (εύκολο, δεν χρειάστηκε και κομπιουτεράκι). Ένα πρωινό πηγαίνω εγώ και ένα απόγευμα η *Αθηνά* μου.

(και τώρα επιτέλους πάμε στο προκείμενο)
Έτσι λοιπόν και αυτή τη Δευτέρα ζαλώθηκα τα μπουρνούζια μας, τα μαγιώ μας και τις αδιάβροχες πάνες μας, πήρα την αγριεμένη Ζουμπουλία (που ως γνήσια Κορόλλα έσβησε με μια νευρική επιτάχυνση τα χιλιόμετρα) και πήγαμε πουρνό πουρνό στο κολυμβητήριο.

Όπως πάντα, μας περίμενε εκεί η δασκάλα. Η δασκάλα είναι μια πολύ συμπαθητική κοπέλα. Συμπαθητική όπως λέμε «ο κολλητός μου ο Βρασίδας». Πλάκα πλάκα, νομίζω ότι είναι πιο τρίγωνη από τους περισσότερους κολλητούς μου. Εν πάσει περιπτώσει, χαιρετίσαμε τη δασκάλα και πήγαμε να αλλάξουμε (διαδικασία εύκολη όταν είσαι στεγνός, αλλά γάμησέ τα όταν είστε και οι δύο βρεγμένοι) και πήγαμε στην πισίνα.

Εκεί μας περίμεναν δύο μαμάδες μετά τέκνων (δηλαδή δεν περίμεναν εμάς, το μάθημα περίμεναν, αλλά σχήμα λόγου). Η μαμά (α) είναι μια όμορφη κοπέλα, κάπου στα 35, η οποία είναι και έγκυος (4-5 μηνών) και έχει ένα αγοράκι σχετικά οκ. Είναι ευγενική αλλά λίγο απόμακρη (του στυλ, δεν θέλω πολλά-πολλά). Η μαμά (β) είναι μια τύπισσα λίγο περίεργη (με κάτι μαλλιά σαν τη Γκλεν Κλόουζ στην Ολέθρια Σχέση), η οποία έχει για παιδί τον Τσάκι, την κούκλα του σατανά. Και στην πρώτη μας γνωριμία μου είπε όλες της λεπτομέρειες για την κωλονοσκόπηση που έκανε ο πατέρας της. Με όλες τις λεπτομέρειες όμως.
Όπως συνήθως ο Διομήδης ψιλοβαριόταν να κολυμπήσει και στο μισό μάθημα απλά απολάμβανε την αγκαλιά τη δική μου ή της δασκάλας (αντί για φουσκωτό στρώμα) και γυρόφερνε στο νερό, πασάκας. Η έξυπνη δασκάλα ήξερε πως να τον τσιτώσει: του πέταξε μπροστά του ένα παπάκι. Για κάποιο λόγο όλα τα παιδάκια, ακόμα και τα πιο βαριεστημένα, παθαίνουν κάτι με τα κίτρινα πλαστικά παπάκια. Και έτσι άρχισε να χτυπιέται, του έκανε η δασκάλα τις ασκησούλες και όλα καλά.

Το μάθημα τελείωσε λοιπόν και πήγαμε στα αποδυτήρια... εκεί άρχισε η γνωστή Οδύσσεια «ντύσε-γρήγορα-το-παιδί-να-μην-κρυώσει-και-μετά-βρες-τρόπο-να-καθίσει-ακίνητο-για-να-ντυθείς-κι-εσύ-και-να-μην-πάθεις-πνευμονία». Σημειωτέον, ο Διομήδης όσο εύκολο και βολικό μωρό είναι, κάτι παθαίνει με το γδύσε-ντύσε και κάνει το χταπόδι.

Εκείνη την κρίσιμη στιγμή λοιπόν που τνύνω το μωρό νιώθω μια έντονη ενόχληση. Σαν κάτι να πιέζει τα σωθικά μου προς τα κάτω. «ΟΚ, θα προλάβω», σκέφτομαι και προσπαθώ να βάλω τη στεγνή πάνα. Δεύτερη κρούση. «Δεν πάμε καλά, πρέπει να επιταχύνω», σκέφτομαι και πασαλείβω όπως όπως τον πωπό του μωρού με τη σουντοκρέμα. Τρίτη κρούση, δυνατή. Θα σπάσουν τα νερά. Αμάν! Με πιάνει πανικός. Το σπίτι είναι ένα τέταρτο με το αμάξι. Και ακόμα δεν έχω ντύσει το μωρό και εγώ είμαι με τα βρεμμένα. Εκεί με βρίσκει η τέταρτη κρούση. Γεννάω. Τώρα.

Κοίταξα γύρω μου πανικόβλητος. Οι άλλες δύο κυρίες ετοίμαζαν τα μωρά τους. Οι επιλογές μου ήταν οι εξής μια: να παρακαλέσω μια από τις δύο να κρατήσει το μωρό. Μέχρι όμως να το σκεφτώ και να ξεπεράσω τις ντροπές, οι επιλογές μου εξατμίστηκαν. Οι δύο γυναίκες ζαλώθηκαν τα μωρά και φεύγουν.

Είμαι μόνος με το μωρό στα αποδυτήρια και χέζομαι.

Τι να κάνω, έβαλα το μωρό σε ένα καρεκλάκι φαγητού (τα έχουν εκεί για να βάζεις το παιδί όσο να αλλάξεις), το πήρα μέσα στις τουαλέτες (όχι σε ευθεία οπτική επαφή) και του χάρισα ένα σόου πυροτεχνημάτων που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί.






Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν η απόλυτη εκδίκηση για όλες τις πάνες που έχω μαζέψει τους τελευταίους δέκα μήνες.

Φουλ τάιμ

Όλο λέω ότι θα καθίσω να σας γράψω και όλο κάτι συμβαίνει.
Τη μια δεν έχω όρεξη, την άλλη έχω πολύ δουλειά, την παράλλη δεν έχω έμπνευση.
Υπόσχομαι ότι θα επανέλθω συντόμως, ελπίζω να δείξετε κατανόηση, να μη με κράξετε κλπ κλπ

Η Αθήνα της Πίστας- Τα Άνθη του Χειμώνα

Αθηνών Αρένα
Συγχωρήστε τη λογοδιάρροια που θα ακολουθήσει, αλλά σπάνια έχουμε τόσο μεγάλη σταρ και τόσο πλούσιες σε σύλληψη αφίσες. Εδώ βλέπετε τη Βίσση σε πόζα ελαφράς εξάρθρωσης (κοινώς κοψομέσιασμα), με χτένισμα-tribute στην εποχή Νταλάρα. Το φόρεμα έχει διπλό ρόλο: ο γυμνός ώμος παραπέμπει στην ελληνική αρχαιότητα, στην οποία ανάγεται η καριέρα της σταρ. Το σκίσιμο στο φόρεμα αποκαλύπτει ότι από το πόδι έχει μείνει μόνο το κόκκαλο (ψαχνό γιοκ). Γύρω πανικός, όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε. Οι παπαράτσι από τα δεξιά σκυλοσπρώχνονται, αλλά μάταια γιατί είναι κόντρα στον ήλιο και οι φακοί τους μας στραβώνουν. Ο φακός του μεσαίου πάνω δεξιά δεν είναι φακός αλλά προβολέας παλαιού τύπου, σαν αυτούς που διαφημίζουν το βράδι τις ντισκοτέκ στην παραλία της Κατερίνης. Πιο τυχεροί οι παπαράτσι από τα δεξιά, που έχουν πίσω τον ήλιο, αν και κάποιοι τραβούν φωτογραφίες προς το μέρος μας και όχι την σταρ, όπως βλέπετε και από τα φλας. Στο φόντο βρίσκεται ένα λήαρ τζετ και ένα κόκκινο χαλί, που συνηγορούν στο πόσο σταρ είναι η κυρία με το κοψομέσιασμα, μόνο που το χαλί οδηγεί κάπου αλλού και όχι στο τζετ. Σε πρώτο πλάνο Anna Vissi The Fabulous Show γιατί η σταρ έχει διεθνή καριέρα και δεν θα μπορούσε να πει Άννα Βίσση, Η Παράσταση της Τσαχπίνας (της Ωραίας, της Υπέροχης κλπ). Η φωτογραφία είναι κλεμμένη από την Α-Μπα, που έκανε (όπως πάντα) μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο θέμα.


Sugar
Εδώ το σημαίνον και το σημαινόμενο είναι ένα και το αυτό. Πολύ πρόστυχο και ερωτικό το σόου μας. Έχουμε σταρ καλλιτέχνη, βέρι σέξι, πράγμα που σαλεύει και το μουστερή γυρεύει. Νυχάκι πρόστυχο στο χειλάκι, γλυφειτζούρι για όποιον δεν κατάλαβε (εκτός αν το πέρασμα του γλειφιτζουριού στα δύο δάχτυλα αντί για τσιγάρο είναι μια έμμεση υπενθύμιση της απαγόρευσης του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους). Το σώμα γυμνό και στο λαιμό καδένα Goin' Through (πώς λέμε και στην κορφή κανέλα). Ακόμα και το λογότυπο Sugar έχει κάτι δαχτυλιές επάνω, κάτι λεκέδες. Τόσο βρώμικο και πρόστυχο είναι.


Ιερά Οδός
Εδώ βλέπετε ένα μοναδικό θαύμα στην ιστορία της γεννετικής: τα σιαμαία της λαϊκής σκηνής. Μοιράζονται έναν κορμό, αλλά έχουν διαφορετικά χέρια και μουσικά γούστα. Ο άνδρας είναι βαρύς λαϊκός (πώς λέμε βαρύς γλυκός) και η νεαρά του ελαφρού. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο ποτέ στη σχέση τους και εδώ βλέπετε πόσο ευτυχισμένα ποζάρουν στο φακό. Ως προς το ενδυματολογικό, δεν πρόλαβε να βγει το ΠΑΣΟΚ και αρχίσαμε τα ζιβάγκο.


Fix
Ο Σταμάτης Γονίδης φωτογραφίζεται από φίλους του, σε μια ταράτσα. Το απλό και καθημερινό της φωτογραφίας βέβαια δεν τον εμποδίζει να φορά κουστούμι και μάλιστα λευκό, το οποίο όπως όλοι ξέρουμε συνδυάζεται εξαίσια με μαύρο γυαλί Rayban και ημιφουντωμένη καράφλα. Τα γύρω κτίρια της θέας έχουν θολωθεί εσκεμμένως σαν να έχεις επτά βαθμούς μυωπία για να ενισχύουν το κεντρικό θέμα της φωτογραφίας. Πάνω στα θολωμένα, σπέρνονται ατάκτως οι λοιπές πληροφορίες του προγράμματος.


Teatro
Ο Κουρκούλης, η Ηλιάδη και ο Τζων Τζων βγάζουν αναμνηστική φωτογραφία προσωπικού στο χώρο υποδοχής του καταστήματος. Το φιλικό κλίμα είναι τέτοιο, που περιμένεις να έχει tag τα ονόματά τους και τίτλο φωτογραφικού άλμπουμ «Χειμώνας στην πόλη». Η ταπετσαρία πάντως είναι μάλλον βαριά.




Βοτανικός
Ποιος είναι αυτός δίπλα στη Νατάσσα, με δέρμα photoshop, κατάλευκο χαμόγελο και μαλλί καρφάκι; Μη να 'ναι ο γιος της; Μη να 'ναι ένας καλός γείτονας; Όποιος και να 'ναι, πάντως, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του (και την αναγνωρισιμότητα της φάτσας του).




Frangelico
Μια ακόμα βαρετή αφίσα σε (σχεδόν) άσπρο και μαύρο. Δύο άνδρες τραγουδιστές που μοιάζουν με άλλους δεκαπέντε του είδους (λ.χ. ο δεξιά μοιάζει με εκείνον τον Λιανό που έπαιζε το ριάλητη, ο αριστερά μοιάζει με τον Σπυράκο και ούτω καθεξής). Στο πλάι η γυναίκα- manga, μια ακόμα απόδειξη του τι μπορεί να κάνεις όταν παίζεις με το photoshop. Στον τίτλο Frangelico το F είναι κόκκινο και αστραφτερό, σε μια άγνωστη σημειολογία.

Fever
Εδώ πάμε ξανά στην κλασική συνταγή λευκό φόντο- μαύρο μπλουζάκι, που τόσες γενιές της πίστας έχει αναθρέψει. Στα αριστερά ο Πάριος, πλέον ελαφρώς μη αναγνωρίσιμος καθώς από το τράβηγμα έχουν κλείσει τα μάτια του και έχει χαθεί το κάτω χείλος. Στα δεξιά χαρωπό playmobil με μεγάλο επίθετο.



VOX
Εδώ συνεχίζουμε την προηγούμενη κλασική συνταγή, αλλά στο πιο αφηρημένο, μιας και πρόκειται για βαθιά κουλτούρα. Δύο μισές φωτογραφίες από το (πραγματικά μακρινό) παρελθόν σε ένα άσπρο φόντο. Και ανάμεσα, η Άρτα με τα Γιάννενα. Ποιος παίζει νταούλι, ποιος κρουστά και ποιος κρατά τα παλτά στην πόρτα. Αλλά έτσι είναι η κουλτουριάρικη αφίσα. Δεν την προσπερνάς με μια ματιά, Κάθεσαι και διαβάζεις.

Rex
Μιχάλης; Ποιος Μιχάλης; Ο Χρυσοχοϊδης; Ο Τζάξον; Εδώ έχουμε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη σε μια μάλλον υπερφιλόδοξη προσπάθεια να κατοχυρώσει το όνομα Μιχάλης. Πως λέμε Σάκης. Πώς λέμε Μαντάνα. Έτσι θα λέμε και Μιχάλης. Και θα εννοούμε Χατζηγιάννης (ναι, αυτόν της Κοσμοτέ).

Φι φι το φαί

Το παραδέχομαι, έκανα μεγάλη βλακεία. Τώρα που το σκέφτομαι, είχα καιρό να κάνω τέτοια βλακεία. Είμαι ένοχος, κύριοι δικαστές. Πείνασα, ιδού το αμάρτημά μου.
Ήμουν θεονήστικος. Χθες το βράδι είχα φάει δύο αυγά τηγανητά με λίγο ψωμί για τοστ (4 φετούλες, αλλά χωρίς την κόρα). Σήμερα πρωί ο λατρεμένος μου υιός δεν με άφησε όχι μόνο να κοιμηθώ, αλλά και να φάω- αφήστε που είχε τελειώσει (όχι το μωρό, εμείς το τελειώσαμε) το φυστικοβούτυρο, αυτή η αγνή, υγιεινή, παραδοσιακή ελληνική τροφή. Επομένως την έβγαλα με έναν καφέ, διπλό ελληνικό μέτριο.

Μετά πήγα το μωρό στους δικούς μου. Παραδόξως δεν πεινούσα και ήπια έναν ακόμα ελληνικό μέτριο, μονό αυτή τη φορά. Η 95ετής γιαγιά μου απαίτησε να φάω ένα κουλουράκι και μάλιστα το επανέλαβε 5 φορές (αφού δεν άκουγε την απάντηση), αλλά εγώ εκεί, αμετακίνητος. Αποχαιρέτισα τον Τσούφο (όπως εις το εξής θα αποκαλείται το μωρό) και έφυγα.
Μετά βγήκα στους δρόμους. Δρόμους πήρα και δρόμους άφησα. Αλλά μια στάση στο τυροπιτάδικο δεν πρόκαμα. Ούτε καν σε κουλουρτζή. Αντίθετα, ήπια έναν ακόμα καφέ, γαλλικό σκέτο αυτή τη φορά. Έτσι όταν έφθασα στο γραφείο είχα πλέον ξελυσσάξει από την πείνα. Και είχα και μια σχετική νευρικότης, αφού είχα πει τον κώλο μου σε καφέδες.

Και ανέβηκα στο corporate εστιατόριο. Είχε ωραίο σνίτσελ μοσχάρι. Με πατάτες τηγανητές. Και τυρόπιτα ταψιού με κρατσανιστό φύλλο. Και λίγο ψωμάκι. Και ένα κομμάτι φέτα. Τα έφαγα όλα, σε ένα τέταρτο. Και ήρθα και έγκωσα, που λέει και ο πολυαγαπημένος μου κουμπάρος. Και ήπια και έναν διπλό ελληνικό αποπάνω. Και 3-4 ποτήρια νερό.


Και μετά ξεκίνησε το δράμα


16.00
Το παντελόνι μου αρχίζει να με στενεύει. Αυξάνω διακριτικά τη ζώνη κατά μια τρύπα. Συνεχίζει να με στενεύει. Λύνω διακριτικά το κουμπί, μέσα από την αγκράφα. Μόνο ελαφρά βελτίωση. Με πιάνει απόγνωση. Δεν μπορώ να μείνω με το σώβρακο, όσο ακριβό και αν είναι (λέμε τώρα).

17.00
Οι παλμοί αυξάνονται. Το οργανισμός μου αγκομαχεί. Διψάω του κερατά και πίνω ένα μπουκαλάκι νερό, με αποτέλεσμα να σκάσω ακόμα χειρότερα. Ιδρώνω- ξεϊδρώνω. Ουφ!

17.30
Η δυσφορία συνεχίζεται. Νομίζω ότι φουσκώνει το στομάχι μου και θα σκάσει. Ω άγιε του Γκάβισκον, κάνε το θαύμα σου. Γκάβισκον, Γκάβισκον, Γκάβισκον!

18.00
Τι νύστα είναι αυτή! Θα πέσω επάνω στο πληκτρολόγιο. Ο διπλανός μου με ρωτά αν είμαι στη φάση πριν ή μετά το εγκεφαλικό. Του αποκρίνομαι με ένα μουγκρητό. Δεν μου ξαναμίλησε για την υπόλοιπη ημέρα.

18.30
Είναι δυνατόν; Έχουν περάσει τόσες ώρες. Ας πιω λίγο νερό ακόμα. Κακάκια, πάλι χειρότερα έγινα. Γκάβισκον, Γκάβισκον, Γκάβισκον!

19.00
Έτσι θα μας πάει; Διψάω ακόμα περισσότερο. Νομίζω ότι όλο το αίμα έχει κατέβει από το κεφάλι μου. Νιώθω κάτι τσιμπήματα στην καρδιά. Τελικά όντως πεθαίνω. Και δεν έδωσα στην *Αθηνά* μου οδηγίες για την πντιακή αγωγή του παιδιού. Θα την πάρω τηλέφωνο και θα την βάλω να ορκιστεί ότι θα τον πάει στη Σουμελά, στην ορίτζιναλ.

19.30
Αναρωτιέμαι πόσες ημέρες θα περάσουν πριν ξαναφάω. Βουρκώνω. Γκάβισκον, Γκάβισκον, Γκάβισκον!

Μουσικό διάλλειμα

Μέχρι να βρω λίγο χρόνο, μουσική!

Το πακέτο από την Ινδία

Αχχχ... κούραση... δεν μπορώ να σας περιγράψω πόση δουλειά έχει πέσει αυτές τις ημέρες. Δεν χαίρομαι τη γυναίκα μου και το παιδάκι μου. Αφήστε που τις τελευταίες ημέρες στα όνειρά μου ξεπηδούν διάφοροα άτομα από τη δουλειά σε άσχετα σημεία. Νομίζω ότι περνάω πολλές ώρες στο γραφείο, ή για το γραφείο.

Αλλά δεν παραπονιέμαι. Με την καρμική έννοια: θα μπορούσα να είμαι οικοδόμος στο Πακιστάν, σπερματεκχύτης σε κτηνοτροφική μονάδα στο Άηνταχο, ή, ακόμα χειρότερο, κυβερνητικός εκπρόσωπος (δεν μπορώ, έχω γίνει πολύ πολιτικοποιημένος τώρα τελευταία. θα μου περάσει, πού θα πάει).

Εν πάσει περιπτώσει, μέσα σε όλη αυτή τη ρουτίνα τσαφ! σκάει και ένα απρόσμενο και έρχεται να διαταράξει ευχάριστα την καθημερινότητα. Στην περίπτωση μας (και εδώ αυτή η ατελείωτη εισαγωγή δείχνει να παίρνει τέλος), επρόκειτο για ένα μυστηριώδες gift pack από τους καλούς μας φίλους στο Νέο Δελχί. Οι Ινδοί φίλοι μας έμαθαν ότι ένας φίλος τους έρχεται στην Αθήνα για δουλειές και του έδωσαν να μας δώσει ένα πακετάκι- έκπληξη.

Εμείς βέβαια άλλο που δεν θέλαμε. Κι όταν ο Πράντζαλ -ή κάτι τέτοιο- ήρθε με τη φαμίλια στην Αθήνα, προσφέρθηκα με χαρά να κάνω την 143η ξενάγηση στην Ακρόπολη-Πλάκα- Αρχαία Αγορά- Μοναστηράκι- Θησείο. Και φυσικά με την ευκαιρία να ανταποδώσω τα δώρα γιατί, όπως λέει και ο ξένος, beware of Greeks bearing gifts.

Ιδού λοιπόν το περεχόμενο του πακέτου:
-Μια barbie india για την *Αθηνά* μου, που την είδε και κόντεψε να πάθει. Η barbie έκτοτε έχει γίνει αντικείμενο πόθου όλων των κοριτσιών που μας επισκέπτονται, ανεξαρτήτως ηλικίας
-ένα κουκλάκι-πουλάκι που τιτίβιζε (τα πουλάκια, όπως είδα, τιτιβίζουν το ίδιο και στην Ινδία)
-δύο μπλουζάκια Tantra για τον Τσουφ! (όπως εις το εξής θα αποκαλείται το τέκνο μας). Όπου Tantra είναι η πιο γαμάτη ινδική μάρκα, εχώ είχα πάρει 2-3 όταν είχα πάει Νέο Δελχί και το μετάνοιωσα.
-ένα CD με τον λατρεμένο Shammi Kapoor (αν θυμάστε από προηγούμενα τεύχη)
-δύο bollywood ταινίες εκ των οποίων η μια έχει γυριστεί στην Ελλάδα (αλλά θέλουν χρόνο αυτές για να τις δεις, είναι και 3ωρες πανάθεμά τις)
-μπαχαρικά, πολλά μπαχαρικά

Εμείς τι τους στείλαμε; Η αλήθεια είναι ότι δεν προλάβαμε να το επεξεργαστούμε ιδιαίτερα. Στα παιδιά του ζεύγους έστειλα μπλούζες Looney Tunes. Barbie-Greece δεν έχει, οπότε πάσο (εργασία για το σαββατοκύριακο: πώς θα ήταν η barbie greece;!). Σκουλαρίκια για την κοπέλα. Μια γραβάτα για τον άνδρα. Και βετέξ. Ατελείωτα ρολά βετέξ.

Εκλογές και πάλλλι, τρελό καρναβάλλλι

Ναι, ναι, ξέρω. Δεν μας φθάνουν τα προβλήματά μας, είχαμε τόσες ημέρες και το πατιρντί με τις εκλογές. Το τι έχουν ακούσει τα αυτιά μας δεν λέγεται.

Εγώ πάντως από τη νύχτα των εκλογών συγκράτησα δύο-τρια πράγματα:

Α. Είσαι ο νέος πρωθυπουργός. Επιτέλους έχεις νικήσει. Μετά από δεν ξέρω γω πόσες αναμετρήσεις, μετά από δεν ξέρω ‘γω πόσες κακίες (για το επώνυμο ντε, αυτό το βαρίδι στη ζωή, ρώτα κι εμένα τι καλά που περνάω που δεν με ξέρει ούτε ο γείτονας). Νίκησες. Και όχι μόνο νίκησες, αλλά πήρες τα σώβρακα του αντιπάλου σου (ναι, αυτού που έχει γεμίσει την Αθήνα με την κεφάλα του και ένα δυσκοίλιο βλέμμα, σαν διαφήμιση του Malox).

Όλη η Ελλάδα σε παρακολουθεί. Πηγαίνεις στο Ζάππειο και κάνεις τις ανακοινώσεις σου. Λες τα δικά σου, μιλάς για ελπίδα, για νέους που θα γνωρίσουν φέτος τον έρωτα, για την ΑΕΚ που θα πάρει πρωτάθλημα, για ξαστεριές και αυγά βραστά που δεν είναι ούτε πολύ μελάτα, αλλά ούτε και σφιχτά.

Και φεύγεις. Και οι 163 κάμερες σε ακολουθούν, εκλιπαρώντας για μισή πολιτική δήλωση ακόμα. Και εσύ τι κάνεις; Απευθύνεις διάγγελμα στο λαό και μετά

πας επίσκεψη στη μαμά σου

Καλωσορίσατε στην πιο άκυρη πολιτική κίνηση όλων των εποχών. Ο Γιώργος είναι ο μεγαλύτερος ΜΑΜΑΚΙΑΣ που έχουν βγάλει ποτέ τα τίμια τούτα χώματα. Κι ύστερα παραπονιέμαι εγώ άμα μου τα πρήζει η μάνα μου. Σκέψου τι κάνει η δικιά του.

Β. Ο Καραμανλής έχασε με 10+ μονάδες διαφορά και παραιτήθηκε. Ως εδώ καλά. Και αρχίζουν τα κανάλια: Γενναία κίνηση Καραμανλή. Γιατί γενναία βρε πουλάκι μου; Λογική, ναι. Γενναία γιατί; Θα μπορούσε να μείνει; Θα τονε παίρναν με τις πέτρες. Άσε που μπορεί να τον έτρωγε ζωντανό και η Ντόρα, ως άλλους κόμης Drakul. Κι αν δεν είστε ψηφοφόρος της ΝουΔΟυ και το σενάριο Ντόρα σας φαντάζει τρομακτικό, να σκέφτεστε πάντως ότι υπάρχουν και χειρότερα. Σαμαράς.

Γ. Η Παπαρήγα έκανε ανακοίνωσε φορώντας την γνωστή καρδιά Sailor Moon.

Δ. Από την αφίσα με την κεφάλα του Καραμανλή, το ομολογώ, είχα χειρότερο. Την αφίσα του Καρατζαφέρη. Με το μαλλί βαμμένο κορακί και ύφος γαμιά ταρίφα που καμακώνει μεθυσμένη εγγλέζα. Σας παρακαλώ, μαζέψτε τις άμεσα.

Ε. Για τον Τσίπρα δεν έχω να πω κάτι, δεν τον είδα. Όπως το 96% της τίμιας τούτης χώρας. Κάτι μου λείπει.

Αυτά.