Επαναλήψεις: Το Κουφέτο

(Μιας και αρχίσαμε την εβδομάδα με επαναλήψεις, ας την τελειώσουμε ομοίως! Σας αφήνω με ένα από τα αγαπημένα μου)

Σάββατο απόγευμα στο πατρικό μου. Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει η μάνα μου. Μιλάει με τη θεία Λισσάβω στο χωριό, γελάει. Γελάει κι ο πατέρας μου, χωρίς να έχει ακούσει τη συζήτηση. Τους κοιτάζω απορημένος. Εδώ κάτι συμβαίνει. Κλείνει η μάνα μου το τηλέφωνο, κοιτάζει τον πατέρα μου και χαζογελάνε.
-Έπιασε; ρωτάει εκείνος.
-Έπιασε, έπιασε, προσπαθεί να συγκρατηθεί να μη γελάσει η μάνα μου.
Τους ξανακοιτάζω με απορία.
-Γιώργο κάθισε να ακούσεις μια ιστορία, μου λέει η μάνα μου.
Θυμάσαι πώς η γιαγιά σου η Άννα (η 95χρονη γιαγιά μου στην Αθήνα, γνωστή από προηγούμενες ιστορίες) πάντα ζητάει να της φέρνουμε μπομπονιέρες από όποιο γάμο κι αν πηγαίνουμε; Ε, πριν κανένα μήνα μου λέει η γιαγιά σου:
-Καμιά μπομπονιέρα δεν έχετε στο σπίτι;
-Όχι, λέει η μάνα μου.
-Τα παιδιά δεν πήγαν σε κανέναν γάμο τελευταία;
-Μπα.
-Δηλαδή κουφέτα δεν έχετε καθόλου στο σπίτι.
-Τι έγινε ρε μάνα, της λέει η μάνα μου, πεθύμησες τα κουφέτα;
-Ναι, λέει η γιαγιά. Να μου φέρεις.
«Παραξενεύομαι», μου διηγείται η μάνα μου, «αλλά σκέφτομαι, μεγάλος άνθρωπος είναι, έχει τις παραξενιές της, στα 95 της θα την δασκαλέψω; Αφού θέλει κουφέτα, ποιος ξέρει, μπορεί όντως να τα πεθύμησε. Πάω λοιπόν στο (φωτογραφείο της γειτονιάς με είδη γάμου) και παίρνω μια χούφτα κουφέτα και της πάω. Τα κοιτάζει καλά καλά η γιαγιά.
-Δεν κάνουν αυτά, λέει.
-Τι εννοείς δεν κάνουν;
-Εεεε (τα μάσησε η γιαγιά μου), αυτά τα τριγωνικά τα κουφέτα δε μου αρέσουν, να μου φέρεις από τα άλλα, τα κανονικά.
Της παίρνω από τα άλλα. Δοκιμάζει ένα η γιαγιά.
-Δεν κάνουν, λέει σοβαρά.
-Τι εννοείς δεν κάνουν, θα με τρελάνεις ρε μάνα;!
-Εχουν σοκολάτα. Εγώ θέλω με αμύγδαλο. Αφού σου είπα, απλά κουφέτα.
Τα παίρνει η μάνα μου στο κρανίο, της βάζει τις φωνές, τελικά πάει και παίρνει τα κουφέτα. Ο κουφετατζής, βέβαια, πρέπει να είχε ρίξει το γέλιο της ζωής του.
-Καλά είναι αυτά;
Δοκιμάζει ένα η γιαγιά.
-Καλά είναι. Άφησέ τα στο τραπέζι.
-Οχι αν δεν μου πεις τι τα θέλεις, της λέει η μάνα μου.
Είδε κι απόειδε η γιαγιά.
-Να. Πριν από λίγο καιρό που είχε έρθει η Ελένη (γειτόνισσα) να μου κάνει την ένεση για την κολίτιδα, με ρώτησε αν έχω πρόβλημα με την ενέργεια (έτσι αναφέρεται η γιαγιά μου εις το χέσιμον, δεν μιλάει για το ενεργειακό ζήτημα).
-Ναι, της λέει η γιαγιά, μεγάλο πρόβλημα.
-Το Κουφέτο το δοκίμασες;! ρωτάει τη γιαγιά η γειτόνισσα.
(σε αυτό το σημείο της διήγησης ο πατέρας μου έχει πλέον δακρύσει από τα γέλια μου κι η μάνα μου προσπαθεί να συγκρατηθεί για να τελείωσει τη διήγηση)
-Δηλαδή; ρώτησα τη μάνα μου. Η Ελένη είπε στη γιαγιά να τρώει πολλά κουφέτα για να πηγαίνει ευκολότερα στην τουαλέτα;
-Όχι... απάντησε λυμένη στα γέλια η μάνα μου. Να βάζει ένα κουφέτο Ξέρεις Που.
-ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ;! με έπιασαν τα γέλια
-Αυτό που κατάλαβες!
-Και πιάνει;
-Πιάνει, πιάνει!
-Μου κάνετε πλάκα!
-Λες;...
-Μα πώς είναι δυνατόν...
-χαχαχαχα μην τα ρωτάς, μια φορά πιάνει.
-Και γι’ αυτό δεν ήθελε τα τριγωνικά τα κουφέτα η γιαγιά...
-Της έπεφταν μεγάλα και την ενοχλούσαν, είπε κλαίγοντας από τα γέλια ο πατέρας μου.
-Και τώρα που είχαμε πάει στο χωριό, συνεχίζει τη διήγηση η μάνα μου, ήρθε η θεία Λισσάβω. Και μας είπε ότι έχει πρόβλημα δυσκοιλιότητας...
-μικρή παρένθεση-
Μα τι ωραίες και σουρρεαλιστικές συζητήσεις που κάνεις μετά από κάποια ηλικία! Απλές και καθημερινές. «Καλά είστε;» «Καλά, μια χαρά, έχω όμως μια δυσκοιλιότητα...». «Α ναι ε; Κι εγώ έχω δυσκοιλιότητα, αλλά έχω και αιμορροίδες!». «Αχ ναι ε; Εγώ έχω όμως και τριγλυκερίδια!».
-κλείνει η παρένθεση-
-... ε και της λέω, Κουφέτο που σου χρειάζεται.... «Τι κουφέτο», μου λέει η θεία Λισσάβω.
-Και της εξήγησες;
-Να, τώρα πήρε να με ευχαριστήσει. Αλάνθαστο το κουφέτο.