Ιστορίες γάμου: η λίστα

Ένα από τα πιο βασικά, αλλά και πιο ενδιαφέροντα σημεία στη διαδικασία προετοιμασίας ενός γάμου είναι να καταλήξεις στη λίστα των καλεσμένων. Ειδικά αν δεν έχεις τον ανθρωποδιώχτη, ή δεν είσαι ιδιαίτερα εναλλακτικός (ή η γυναίκα σου πολύ γκαστρωμένη) ώστε να θες να παντρευτείς με 20-30 καλεσμένους.

Από εκεί και έπειτα, ο βαθμός ταλαιπωρίας εξαρτάται από το μαζοχισμό σου. Εμείς, ας πούμε, έναν μαζοχισμό τον είχαμε. Γιατί ξεκινήσαμε με διάθεση ανοιχτού γάμου. Και στα μισά ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι το μόνο που θα έλειπε είναι η Έφη Θώδη για να γίνουμε φεστιβάλ μελιτζάνας.

Τέλος πάτων. Τώρα ανοίχτε καλά τα μυαλά σας γιατί θα μοιραστώ τη γνώση μου.

Η πορεία της λίστας ως την τελική της μορφή περνά από πολλά στάδια.

Στάδιο Άλφα.

Λαλαλαλα τι καλά. Κάθεσαι με την καλή σου και ένα τετράδιο και γράφεις τους φίλους σου. Γράφεις και μερικούς συγγενείς. Και μετά σκέφτεσαι, «τι να γράφω εγώ τους συγγενείς και να ξεχάσω κανέναν, ας πω στους γονείς». Και τηλεφωνείς στους γονείς και τους ζητάς να σου κάνουν τη δική τους λίστα.

Στάδιο Βήτα

Οι γονείς σού παρουσιάζουν περιχαρείς μια λίστα με τους 376 πιο κοντινούς συγγενείς, όλοι άμεση οικογένεια, όλοι έχουν παντρέψει παιδιά και οι γονείς σου έχουν πάει στο γάμο τους.

Στάδιο Γάμμα(τα)

Προσθέτεις στη λίστα σου (που, σου θυμίζω, έχει μεγαλώσει κατά 376 άτομα) τους 491 πιο κοντινούς συγγενείς της καλής σου/καλού σου. Κοκκαλώνεις για λίγο και κοιτάς. Το σύνολο ξεπερνάει τους 1.000. Με έναν μέσο υπολογισμό (και εφόσον ο γάμος δεν γίνεται στην Κρήτη, όπου τα μεγέθη αυτά είναι συνηθισμένα) θα χρειαστείτε 7,5 ώρες για να χαιρετίσετε στην εκκλησία. Και 35 χρόνια συνεχούς εργασίας για να ξεπληρώσεις το γάμο.

Στάδιο Δέλτα.

Γιατί να κοπούν οι δικοί μου; Να κοπούν οι δικοί σου!

Στάδιο Έπσιλον

Αφού έχεις μέσες άκρες καταλήξεις με την καλή σου/καλό σου σε έναν ανώτατο αριθμό καλεσμένων, πηγαίνετε να τον ανακοινώσετε στους γονείς. «Λοιπόν παιδιά, ο γάμος δεν μπορεί να έχει πάνω από (λ.χ.) 300 άτομα. Το οποίο σημαίνει ότι έχετε στη διάθεσή σας 150 καλεσμένους». Μετά παίρνεις μια βαθιά ανάσα και αφήνεις τη βόμβα να σκάσει. Ακολουθούν καυγάδες.

Στάδιο Σίγμα Ταυ

Μετά από μερικές ημέρες πηγαίνεις στους γονείς και σου παρουσιάζουν τη νέα λίστα. Έχουν αφαιρέσει τη θεία Κούλα. Που πέθανε προ δύο ημερών. Και την οικογένειά της, που έχει πένθος. Ακολουθούν καυγάδες.

Στάδια μετά το Σίγμα Ταυ

Οι γονείς σου μετέρχονται όλα τις αθάνατες τεχνικές της αθάνατης ελληνικής οικογένειας (καυγάδες, γκρίνια, ενοχικά, αρρώστιες κλπ) για να σε πείσουν ότι όχι, δεν γίνεται να κατεβάσουν τους καλεσμένους κάτω από τους 200. Ακολουθούν καυγάδες.

Στάδιο μετά το μετά το Σίγμα Ταυ

Καταλήγεις στην τελική λίστα που έχει περίπου 25% περισσότερους καλεσμένους από όσους είχες αρχικά αποφασίσει. Αποκαμωμένος συνειδητοποιείς ότι έχεις κόψει πολλά άτομα που δεν ήθελες να έχεις κόψει, ενώ υποχρεώθηκες να καλέσεις τη μισιτή θεία που όλη σου τη ζωή έλεγες ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καλέσεις. Εντωμεταξύ οι γονείς σου αφαίρεσαν (με πόνο καρδιάς και -guess what- μετά από καυγάδες) κάτι τριτοξάδερφά τους που δεν τα είχες ούτε ακουστά.

Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Σε περιμένει το χειρότερο. Η απόλυτη πρόκληση. Η δοκιμασία την οποία κανείς δεν ξεπερνάει χωρίς απώλειες, χωρίς να τσακίσει ψυχολογικά, χωρίς να πει «αϊ σιχτίρ θα τα παρατήσω όλα και θα πάω να μονάσω».

Η τοποθέτηση των καλεσμένων στα τραπέζια.

Δεν θα μακρυγορήσω.

Στη δική μας περίπτωση τα πράγματα είχαν ως εξής: η *Αθηνά* μου άφησε τον πατέρα της να βάλει τους καλεσμένους όπου θέλει. Εγώ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον πατέρα μου. Ο οποίος ξεκίνησε τη συζήτηση με την εξής δημοκρατική τοποθέτηση:

Ή θα βάλεις τους συγγενείς μου στα πρώτα τραπέζια, ή θα φύγω.

Μέχρι το τελικό αποτέλεσμα μεσολάβησαν πολύωρες διαπραγματεύσεις (λ.χ. αν αφήσω μπροστά τη μισητή θεία, θα βάλω πίσω τέσσερα πρώτα ξαδέρφια σου).

Και τελικά στο κέντρο έκαναν λάθος και έβαλαν δεύτερη σειρά τα αδέρφια της μάνας μου.

Γαμώ, ε;